Birds

Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που κάποιος ζητάει το βιβλίο "σου". Εκείνο με τα πουλιά. 

Και πόσες σκέψεις έκανα να ήξερες. 

Αρχικά, απλά και κυνικά αναρωτήθηκα αν θα ζεις ακόμη. Έπειτα θυμήθηκα ότι έχω το βιβλίο ακόμη με την ζελατίνα μιας που δεν το άνοιξα ποτέ. 

Θα ζεις. Όχι ότι αν είχε συμβεί το αντίθετο θα το είχα μάθει. Εδώ δεν έμαθα βασικά πράγματα με τα οποία κάποιος συστήνεται.

Όσο για τις υπόλοιπες σκέψεις, im not a thinker anymore. Τις εγκατέλειψα.

Έτοιμο και το βιβλίο να το πάρει ο επόμενος.

Φίβερ

Όταν ανοίγεις το σπίτι μετά από καιρό και ο αγαπημένος σου ακόμα λείπει...

Swadharma

Ξέρεις πως είναι;

Είναι σαν να καλείς κάποιον στο σπιτικό σου, να τον αφήνεις με τα λουλούδια και το χαμόγελο στην πόρτα, να κάνεις συζητήσεις παρατώντας τον στο κάτω σκαλοπάτι, να του παρουσιάζεις με λόγια όλες τις ομορφιές που έχει μέσα το σπίτι αφήνοντάς τον με το στόμα ανοιχτό και όταν κάνει την κίνηση να ανεβάσει το πόδι του στο κεντρικό σκαλί να σκας στα γέλια και να μπαίνεις στο σπίτι κλείνοντας την πόρτα. 

Ψυχρολουσία. Ναι, ναι έτσι λέγεται.

Τις πρώτες φορές δεν ήξερε και έμεινε να κοιτάζει σαν χάνος την πόρτα.

Όλες τις επόμενες όμως καταλάβαινε και ερχόταν και έδειχνε την δική της πραμάτεια, έφερνε το δικό της σπιτικό και το άφηνε απλόχερα κατάχαμα στο σκαλάκι. Η πόρτα όμως έκλεινε πάντα από εκείνον με το σαρδόνιο γέλιο και εκείνη έμενε απ’ έξω.

Τώρα όμως; Τώρα όχι, δεν αποδέχτηκε την τελευταία πρόσκληση. Δεν θα έρθει. Ο δικός της θησαυρός μεγάλωσε και τακτοποιήθηκε εκεί που του αξίζει, δεν χωρά σε σκαλιά κι αν θέλει να τον δει θα πρέπει να έρθει στο δικό της σπιτικό, ακάλεστος, με ρίσκο να μην ανοίξει καν η πόρτα. Γιατί η δική της πόρτα ή ανοίγει και σε καλοδέχεται ή μένεις απ’ έξω.

Brand new wings

Θα γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών

είμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα

είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει

Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα

Τις πιο όμορφες μέρες μας

δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω

το πιο όμορφο απ’ όλα,

δε στο `χω πει ακόμα.

Always an optimist

Λένε να κοιτάς τα μάτια γιατί αυτά δεν λένε ψέματα ποτέ. Δεν γίνεται λοιπόν να μην βλέπω καλά, μόνο εάν η επιθυμία, η χαρά και η ευχαρίστηση με έχουν τυφλώσει. Όσα δεν λες να ξέρεις πως τα νιώθω όλα. Γι αυτό και δεν κάνω ποτέ παρελθοντικές συζητήσεις, ξέρω γιατί έγινε ή δεν έγινε κάτι. Θέλω μόνο να σου πω πως, ανεξάρτητα με ότι γίνει ή όχι, όλα αυτά που σε βασανίζουν, σε φρενάρουν, σε κάνουν και κρατιέσαι, μπορείς να τα μοιραστείς με έναν άλλο άνθρωπο. Απλά να τα μοιραστείς. Δεν θα έχω να δώσω απαντήσεις ή κατευθύνσεις, το πιο πιθανό, αφού δεν είμαι στα δικά σου παπούτσια. Μπορώ όμως να νιώσω, να  καταλάβω, να ακούσω, να μοιραστούμε για εκείνες τις στιγμές αυτό το βάρος.

 Σταμάτησα πλέον να σου χρεώνω ότι δεν είσαι ξεκάθαρος άνθρωπος. Καταλαβαίνω ότι δεν είσαι ξεκάθαρος με εσένα πρώτα άρα δεν γίνεται να είσαι με άλλους. Ότι έχουμε ζήσει μας έχει κάνει αυτό που είμαστε σήμερα. Ότι άσχημο κι αν έχει γίνει στο παρελθόν δεν σημαίνει ότι θα γίνει και στο μέλλον. Αν έπεσες και χτύπησες παλιά, δεν σημαίνει ότι πέφτοντας θα χτυπήσεις πάλι. Ίσως χτυπήσεις, ίσως υπάρξει τραύμα, ίσως επουλωθεί εύκολα, ίσως καθόλου, ίσως δεν δημιουργηθεί. Αυτό όμως είναι η ζωή. Πέφτεις και σηκώνεσαι και ξαναπέφτεις και κάποια στιγμή πετάς. 

«…Σου είπα ένα σωρό πράγματα, αλλά εκείνο που ήθελα να πω και μ έκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη…»

Last Summer Day

Και δεν ξέρω αν σκλήρυνα ή αν χάθηκα στον δρόμο. Ξέρω ότι ψάχνω αυτό το συναίσθημα που κάποτε έγραφε όλα ετούτα. Ίσως μεγαλώσαμε, ίσως χάθηκε όλη αυτή η χρυσή σκόνη που καθόταν επάνω στα όνειρα. Ίσως πάλι περνώντας ο καιρός και όσο αυτά μένουν όνειρα να χάνεται όλη η μαγεία τους. Ίσως, ίσως, ίσως… Λίγο τώρα σε καταλαβαίνω. Μπορεί να θέλεις να γεμίσεις σελίδες μα να σκέφτεσαι, ποιος τα γράφει τώρα όλα αυτά; Για τι, για ποιόν; Για’ σένα, για’ μένα, για τους άλλους, για κανέναν, για τίποτα.

Έφτιαξα μια λίστα που λες, για να ξεφύγουμε λίγο από αυτά τα ασυνάρτητα, με τα μέρη που πρέπει να δω μέχρι να προλάβω. Τον χρόνο φυσικά. Δυσκολεύτηκα πολύ να την περιορίσω σε είκοσι επιλογές. Μιλούσαμε συχνά για λίστες, θυμάμαι ακόμη που μου χρωστάς μια. Ας είναι.

Πέτρα, Ιορδανία
Τιμπουκτού, Μάλι
Νησί του Πάσχα, Χιλή
Η Νεκρόπολη της Γκίζα, Αίγυπτος
«Κόκκινη» πλατεία, Ρωσία
Ταζ Μαχάλ, Ινδία
H Βενετία και τα κανάλια της, Ιταλία
Μάτσου Πίτσου , Περού
Σινικό Τείχος, Κίνα
Μαρακές - Καζαμπλάνκα, Μαρόκο
Παταγονία, Αργεντινή
Μογγολία
Θιβέτ
Ιαπωνία

photography by Can Dagarslani


Με στεναχωρεί που υπάρχει τόση ομορφιά στον κόσμο και δεν θα προλάβω να την δω όλη. Να την περπατήσω, να την κολυμπήσω, να την μυρίσω, να την αγγίξω. Από το πιο μικρό χωριό μέχρι την μεγαλύτερη πόλη. Και υποσχέθηκα λοιπόν , σε λίγες μέρες που φεύγει ένας ακόμη χρόνος, να κάνω κάθε μήνα κάτι διαφορετικό (ναι, ναι άλλη μια λίστα, απλά αυτή τη φορά θα γεμίζει ανάποδα) γιατί ομορφιά δεν είναι μόνο τα μέρη και οι άνθρωποι αλλά και οι αίσθηση το βράδυ που ονειρευόμαστε με μάτια κλειστά ότι πέρασε μια μέρα και ζήσαμε κάτι νέο.

Burn

Και η θύμηση να έρχεται κυρίως στις εθνικές οδούς και τα χιλιόμετρα,  στα πίσω καθίσματα και στα βρεγμένα τζάμια.  Ήθελα να σου πω για τότε που χανόμουν στα λόγια σου, τον αυθορμητισμό και τις ιστορίες σου. Μέσα σε όλες αυτές είχα δηλώσει ευτυχισμένη.
Και με κοιτούσες αμίλητος.
Αλήθεια δεν κατάλαβες πως ήμουν γιατί έβλεπα φλόγες στα μάτια σου;

Ναι σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι.  Αλλά σμίγουν μαζί και χωρίζουν μόνοι τους. 

Μόνο που ήταν η δική μου φωτιά που απλά φαίνονταν μέσα στα δικά σου μάτια.

photography Themis Goulios

Ευτυχία

Η Ευτυχία.

Βράδυ στην Καστέλα. Βόλτα στην μαρίνα. Να ξέρεις τα αδέσποτα με τα μικρά τους ονόματα. Γενάρης με ζέστη.
Κόσμος. Να ακούς μόνο τον ήχο από τα κύματα. Θα γυρίσει ο καιρός.
Δεν έχω εικόνα. Μόνο αυτό που ακουγόταν από την άδεια μπυραρία στην επιστροφή. Ανοιχτά παράθυρα, κλειστά φώτα, κύματα, πιάνο.

Είναι στιγμές.

BitterSweet

Χρόνια πολλά βλακάκο.

No matter what.

Agapi

"Δεν ξέρουμε κιόλας ο ένας τον άλλον, κι ό,τι πιστεύουμε πως ξέρουμε, είναι τις περισσότερες

φορές, ψεύτικο.

Αλλά και στην έκπληξη ακόμα και στην αβεβαιότητα μέσα, μπορούν οι άνθρωποι να πηγαίνουν


χειροπιασμένοι."  

Gustaf Geijerstam

A post one year ago

Κάθε προορισμός είναι ένας σταθμός. Ένα μικρό ταξίδι με
έμμεσο σκοπό να σε οδηγήσει ένα βήμα πιο κοντά στην εξέλιξη. Τα πρόσωπα και οι
συζητήσεις, οι κουβέντες, ένα μικρό καθρέφτισμα της προσωπικότητάς μας. Θα
ήθελα να είμαι σεναριογράφος, μα οι ιστορίες μου δεν θέλω να έχουν τέλος. Θέλω
την ύπαρξη της αρχής και της ζωής, όχι τέλος. Θα μπορούσαν να τελειώνουν με ένα
«to be continued” για να ντύνουν αυτή τη ματαιοδοξία και ας μη συνεχίζονταν
ποτέ. Ταξιδεύω στο τραίνο, βόρεια προς νότο.


Έχει ψύχρα και τα γυμνά μου πόδια
νιώθουν έντονα τον αέρα που υπάρχει στο βαγόνι. Το τοπίο εκτός, Αγγελοπουλικό.
Ο Σεπτεμβριανός Θεσσαλικός κάμπος ντυμένος με υγρασία και ομίχλη. Ώρα 5. Τα
παράθυρα βιασμένα από τη βροχή και εντός του βαγονιού λόγια και κουλτούρες από
παντού. 




Δυο σειρές μπροστά μου και δεξιά
συνταξιδεύει ένα ζευγάρι άνω των 55. Ο Κύριος έχει σφιχταγκαλιάσει την
εφημερίδα του, στη σελίδα που διάβαζε, το κεφάλι του έχει γύρει ελαφρώς
αριστερά και ταξιδεύει με τα μάτια κλειστά.Η σύζυγος, προφανώς, έχει παραδοθεί
ολότελα στον ώμο του γέρνοντας το κεφάλι της εντελώς επάνω του. Θα ήθελα να
γνωρίζω την ιστορία τους .




Σπάνια στη ζωή μου έχω συναντήσει
ανθρώπους που με έκαναν να νιώσω έντονα πως η ύπαρξή τους και η συνάντησή μας
είχε έναν παραπάνω σκοπό από τον προφανή. Θυμάμαι η πρώτη ήταν την περασμένη
Άνοιξη σε ένα συρμό του μετρό. Καθόταν απέναντί μου, ήμουν όρθια, έμοιαζε να
είχε τοποθετήσει το σώμα του με γεωμετρική ακρίβεια στο κάθισμα. Φορούσε μια
πράσινη καπαρντίνα, ανοιχτόχρωμη, κουμπωμένη μέχρι το γιακά, ένα παλιού τύπου
καπέλο αλλά στην μοντέρνα εκδοχή του, είχε μουστάκι, καθαρό πρόσωπο και
ολόμαυρα μάτια και στα χέρια του κρατούσε σφιχτά μια ομπρέλα που η μύτη της
τρυπούσε το δάπεδο.



Μου θύμιζε τον Παπαδιαμάντη. Δεν τον είχα,
ούτε και έχω ξαναδεί έκτοτε. Ένιωσα όμως βαθιά μέσα μου ότι με αυτό τον άντρα
έχω υπάρξει σε μια ιστορία. Μια ιστορία που άλλαξε πολλά από την ύπαρξή μου
προς το βέλτιστο, προς την εξέλιξη. Πως είχαμε υπάρξει σε συναντήσεις και με
έμαθε.



Η δεύτερη φορά ήταν σήμερα. Με αυτό τον
νεαρό των 27 ετών. Γεννημένοι την ίδια ημέρα και μήνα. Πρώτη συνάντηση προ
4ετίας. Και σήμερα λίγες ώρες μετά την δεύτερη συνάντηση, γεμάτη με ανάμεικτα
συναισθήματα εκ των οποίων και εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις ότι ορισμένοι άνθρωποι
έρχονται με συγκεκριμένο λόγο και σκοπό στην ζωής μας. Και αντίστοιχα φεύγουν.




Τα χωράφια είναι γεμάτα μπαμπάκι.  Κοιτώ έξω από το παράθυρο και νιώθω την
επιθυμία να βγάλω τα παπούτσια μου, να περπατήσω στα λασποχώραφα και να το
μαζέψω. Αγνό, ακατέργαστο, λευκό μπαμπάκι στα λασποχώραφα.




Το τραίνο φτάνει.

Love breaks my bones and I laugh

Και αφήνεσαι ξανά,

Έχεις στο off τον εγωισμό και τις σκέψεις και αφήνεις σε λειτουργία μόνο το συν-αίσθημα.

Προσπαθείς να γνωρίσεις και να καταλάβεις.

Νιώθεις πράγματα, φτιάχνεις ιστορίες, αποκαλύπτεσαι. Είσαι ειλικρινής εξ αρχής.

Δίνεσαι, αφήνεσαι, εμπιστεύεσαι. Δεν κάνεις αρνητικές σκέψεις, ακόμα και όταν όσοι μαθαίνουν υποστηρίζουν πως πρέπει να φύγεις μακριά πριν να είναι αργά. Δεν βλέπεις καθαρά, δεν «βλέπεις» με την λογική. 

Χαρίζεις, θέλεις και το κάνεις. Είσαι ο εαυτός σου, είσαι η καλύτερη εκδοχή σου. 

Δεν πιέζεις. Αλλά το είπαμε αυτό. Δίνεις χώρο και χρόνο.

Καταπίνεις και συνεχίζεις. 

Επιδιώκεις συζητήσεις και συναντήσεις.

Κερδίζονται αμφίδρομα.

Επιδιώκεις να μάθεις τον συνάνθρωπο όσο περισσότερο γίνεται. Από την καλή και την ανάποδη.

Και στην ευχάριστη στιγμή σου μετά από έξι μήνες, δηλώνει απών. Δηλώνει αδιάφορα απών. Δηλώνει αδιάφορα και απροκάλυπτα απών.

Και αναρωτιέσαι αν αυτό δήλωνε τόσο καιρό και εσύ επέμενες να αγνοείς το μήνυμα.

Όλο αυτό το διάστημα, επιδιώκεις και καταφέρνεις. Καταφέρνεις με αφορμή εκείνον να αγαπήσεις τον εαυτό σου λίγο παραπάνω. Πολύ παραπάνω. Να τον αγαπήσεις όπως δεν είχες κάνει χρόνια τώρα.

Είναι το μόνο για το οποίο λες ευχαριστώ που βρέθηκε στο δρόμο σου τελικά.

Οι άνθρωποι δεν κοιμούνται τα βράδια για τους ίδιους ακριβώς λόγους που δεν ζουν κατά την διάρκεια της ημέρας. 

Οι άνθρωποι δεν κοιμούνται τα βράδια γιατί όλα αυτά που κάνουν την ημέρα γυρνάνε σαν διάολοι μέσα στο μικρό μυαλό τους.

Αυτοί οι άνθρωποι που δεν κοιμούνται τα βράδια είναι αυτοί που δεν δίνουν ποτέ. Δεν δίνουν ποτέ και τίποτα ανιδιοτελώς μέσα από το είναι τους.

Είναι αυτοί που κατηγορούν το τέρας που έχουν μέσα στο σπίτι τους και  δεν έχουν κοιταχτεί στο καθρέφτη της εξώπορτας για να δουν ότι έχουν γίνει ίδιοι με αυτό. Για να προλάβουν όσο είναι ακόμα νωρίς να βρουν την δική τους αλήθεια.

-2

.

.

.

.

Κι οι μέρες που σου λείπουν, ω Φεβρουάριε, ίσως μας αποδοθούν στον παράδεισο.

.

.

.

.

Pilgrimage

One more end

I will be rising from the ground

This and Jazz

(Dont) let me

 '' It's been countless days, since last we wrote

And countless more, since last we spoke

But now that's all that remains

The letters that make up your name

And I used to see every line that crossed 

Your face, but now the lines are lost

In stories told and I've grown old

Let me read again the letters that you sent

Caroline wrote to me

Every day of that July

But now that's all I have left

Just thirty-one pages of Caroline

I waited all that time for you

To write be back, to write a new

Verse of our love but it never came

Just hoped my Caroline was safe

And just as I had always feared

Your precious words they disappeared 

In to my mind as I went blind

Let me read again the letters that you sent

Caroline wrote to me

Every day of that July

But now that's all I have left

Just thirty-one pages of Caroline

To pick them up might cut my hands

And blind me 

To pick them up might cut my hands

And blind me

Let me read again the letters that she sent ''

Summer wine

Τι είναι άλλωστε το καλοκαίρι;

Πότε δεν το ήθελε, γοητευόταν απο τους γεμάτους ουρανούς, τα φουσκωμένα σύννεφα γεμάτα με γραβάτες κεραυνούς, το αεράκι που φυσάει κάθε φορά πριν ξεκινήσει η μπόρα. Χαιρόταν με τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα στην εθνική και στα στενά κάθε φορά που έβρεχε και άνοιγε τέρμα τα παράθυρα για να γευτεί τις βροχές. Κι ας είχαν και λασπόνερα. Ξόδευε χρόνους σε παρέες που μαζεύονταν στα σπίτια και κάθονταν γύρω απο το τζάκι με επιτραπέζια, ιστορίες, βελονάκια και ζεστό κρασί. Κι αν γίνονταν και διακοπές απο το ρεύμα στην δουλειά ή στο σπίτι, αχ τι όμορφα που ένιωθε. Χωρίς να την αγγίζει λεπτό η μελαγχολία του χειμώνα που άλλους τους έκανε σκυθρωπούς ενώ σ'εκείνη ζωγράφιζε χαμόγελα.
Και ήρθε εκείνο το καλοκαίρι. που η ζέστη δεν ήταν σαν τις άλλες, η υγρασία δεν έμοιαζε εκνευριστική. Οι λίγες μέρες στο νησί ήταν όαση και φόρτιση ενέργειας. Και ένιωσε το καλοκαίρι, την σημασία της άμμου στο χάρτη της Χώρας, τις βόλτες στις ανηφοριές, την ελευθερία στους χωματόδρομους μέσα στο αυτοκίνητο, το φαγητό στην ξαπλώστρα και το ήλιο να καίει. Τους ανθρώπους που όμοιοί τους δεν υπάρχουν, τα κοκκινισμένα πρόσωπα απο το κρασί και τις μπύρες. Τα γέλια μέσα στα παγωμένα νερά. Την ελευθερία, την ελευθερία. Κι εσύ να λείπεις.

Πως να πω όμως για μια ιστορία που δεν ξεκίνησε ποτέ...

Blast from the past