Always an optimist

Λένε να κοιτάς τα μάτια γιατί αυτά δεν λένε ψέματα ποτέ. Δεν γίνεται λοιπόν να μην βλέπω καλά, μόνο εάν η επιθυμία, η χαρά και η ευχαρίστηση με έχουν τυφλώσει. Όσα δεν λες να ξέρεις πως τα νιώθω όλα. Γι αυτό και δεν κάνω ποτέ παρελθοντικές συζητήσεις, ξέρω γιατί έγινε ή δεν έγινε κάτι. Θέλω μόνο να σου πω πως, ανεξάρτητα με ότι γίνει ή όχι, όλα αυτά που σε βασανίζουν, σε φρενάρουν, σε κάνουν και κρατιέσαι, μπορείς να τα μοιραστείς με έναν άλλο άνθρωπο. Απλά να τα μοιραστείς. Δεν θα έχω να δώσω απαντήσεις ή κατευθύνσεις, το πιο πιθανό, αφού δεν είμαι στα δικά σου παπούτσια. Μπορώ όμως να νιώσω, να  καταλάβω, να ακούσω, να μοιραστούμε για εκείνες τις στιγμές αυτό το βάρος.

 Σταμάτησα πλέον να σου χρεώνω ότι δεν είσαι ξεκάθαρος άνθρωπος. Καταλαβαίνω ότι δεν είσαι ξεκάθαρος με εσένα πρώτα άρα δεν γίνεται να είσαι με άλλους. Ότι έχουμε ζήσει μας έχει κάνει αυτό που είμαστε σήμερα. Ότι άσχημο κι αν έχει γίνει στο παρελθόν δεν σημαίνει ότι θα γίνει και στο μέλλον. Αν έπεσες και χτύπησες παλιά, δεν σημαίνει ότι πέφτοντας θα χτυπήσεις πάλι. Ίσως χτυπήσεις, ίσως υπάρξει τραύμα, ίσως επουλωθεί εύκολα, ίσως καθόλου, ίσως δεν δημιουργηθεί. Αυτό όμως είναι η ζωή. Πέφτεις και σηκώνεσαι και ξαναπέφτεις και κάποια στιγμή πετάς. 

«…Σου είπα ένα σωρό πράγματα, αλλά εκείνο που ήθελα να πω και μ έκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη…»

Last Summer Day

Και δεν ξέρω αν σκλήρυνα ή αν χάθηκα στον δρόμο. Ξέρω ότι ψάχνω αυτό το συναίσθημα που κάποτε έγραφε όλα ετούτα. Ίσως μεγαλώσαμε, ίσως χάθηκε όλη αυτή η χρυσή σκόνη που καθόταν επάνω στα όνειρα. Ίσως πάλι περνώντας ο καιρός και όσο αυτά μένουν όνειρα να χάνεται όλη η μαγεία τους. Ίσως, ίσως, ίσως… Λίγο τώρα σε καταλαβαίνω. Μπορεί να θέλεις να γεμίσεις σελίδες μα να σκέφτεσαι, ποιος τα γράφει τώρα όλα αυτά; Για τι, για ποιόν; Για’ σένα, για’ μένα, για τους άλλους, για κανέναν, για τίποτα.

Έφτιαξα μια λίστα που λες, για να ξεφύγουμε λίγο από αυτά τα ασυνάρτητα, με τα μέρη που πρέπει να δω μέχρι να προλάβω. Τον χρόνο φυσικά. Δυσκολεύτηκα πολύ να την περιορίσω σε είκοσι επιλογές. Μιλούσαμε συχνά για λίστες, θυμάμαι ακόμη που μου χρωστάς μια. Ας είναι.

Πέτρα, Ιορδανία
Τιμπουκτού, Μάλι
Νησί του Πάσχα, Χιλή
Η Νεκρόπολη της Γκίζα, Αίγυπτος
«Κόκκινη» πλατεία, Ρωσία
Ταζ Μαχάλ, Ινδία
H Βενετία και τα κανάλια της, Ιταλία
Μάτσου Πίτσου , Περού
Σινικό Τείχος, Κίνα
Μαρακές - Καζαμπλάνκα, Μαρόκο
Παταγονία, Αργεντινή
Μογγολία
Θιβέτ
Ιαπωνία

photography by Can Dagarslani


Με στεναχωρεί που υπάρχει τόση ομορφιά στον κόσμο και δεν θα προλάβω να την δω όλη. Να την περπατήσω, να την κολυμπήσω, να την μυρίσω, να την αγγίξω. Από το πιο μικρό χωριό μέχρι την μεγαλύτερη πόλη. Και υποσχέθηκα λοιπόν , σε λίγες μέρες που φεύγει ένας ακόμη χρόνος, να κάνω κάθε μήνα κάτι διαφορετικό (ναι, ναι άλλη μια λίστα, απλά αυτή τη φορά θα γεμίζει ανάποδα) γιατί ομορφιά δεν είναι μόνο τα μέρη και οι άνθρωποι αλλά και οι αίσθηση το βράδυ που ονειρευόμαστε με μάτια κλειστά ότι πέρασε μια μέρα και ζήσαμε κάτι νέο.

Burn

Και η θύμηση να έρχεται κυρίως στις εθνικές οδούς και τα χιλιόμετρα,  στα πίσω καθίσματα και στα βρεγμένα τζάμια.  Ήθελα να σου πω για τότε που χανόμουν στα λόγια σου, τον αυθορμητισμό και τις ιστορίες σου. Μέσα σε όλες αυτές είχα δηλώσει ευτυχισμένη.
Και με κοιτούσες αμίλητος.
Αλήθεια δεν κατάλαβες πως ήμουν γιατί έβλεπα φλόγες στα μάτια σου;

Ναι σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι.  Αλλά σμίγουν μαζί και χωρίζουν μόνοι τους. 

Μόνο που ήταν η δική μου φωτιά που απλά φαίνονταν μέσα στα δικά σου μάτια.

photography Themis Goulios

Ευτυχία

Η Ευτυχία.

Βράδυ στην Καστέλα. Βόλτα στην μαρίνα. Να ξέρεις τα αδέσποτα με τα μικρά τους ονόματα. Γενάρης με ζέστη.
Κόσμος. Να ακούς μόνο τον ήχο από τα κύματα. Θα γυρίσει ο καιρός.
Δεν έχω εικόνα. Μόνο αυτό που ακουγόταν από την άδεια μπυραρία στην επιστροφή. Ανοιχτά παράθυρα, κλειστά φώτα, κύματα, πιάνο.

Είναι στιγμές.

BitterSweet

Χρόνια πολλά βλακάκο.

No matter what.

Agapi

"Δεν ξέρουμε κιόλας ο ένας τον άλλον, κι ό,τι πιστεύουμε πως ξέρουμε, είναι τις περισσότερες

φορές, ψεύτικο.

Αλλά και στην έκπληξη ακόμα και στην αβεβαιότητα μέσα, μπορούν οι άνθρωποι να πηγαίνουν


χειροπιασμένοι."  

Gustaf Geijerstam

A post one year ago

Κάθε προορισμός είναι ένας σταθμός. Ένα μικρό ταξίδι με
έμμεσο σκοπό να σε οδηγήσει ένα βήμα πιο κοντά στην εξέλιξη. Τα πρόσωπα και οι
συζητήσεις, οι κουβέντες, ένα μικρό καθρέφτισμα της προσωπικότητάς μας. Θα
ήθελα να είμαι σεναριογράφος, μα οι ιστορίες μου δεν θέλω να έχουν τέλος. Θέλω
την ύπαρξη της αρχής και της ζωής, όχι τέλος. Θα μπορούσαν να τελειώνουν με ένα
«to be continued” για να ντύνουν αυτή τη ματαιοδοξία και ας μη συνεχίζονταν
ποτέ. Ταξιδεύω στο τραίνο, βόρεια προς νότο.


Έχει ψύχρα και τα γυμνά μου πόδια
νιώθουν έντονα τον αέρα που υπάρχει στο βαγόνι. Το τοπίο εκτός, Αγγελοπουλικό.
Ο Σεπτεμβριανός Θεσσαλικός κάμπος ντυμένος με υγρασία και ομίχλη. Ώρα 5. Τα
παράθυρα βιασμένα από τη βροχή και εντός του βαγονιού λόγια και κουλτούρες από
παντού. 




Δυο σειρές μπροστά μου και δεξιά
συνταξιδεύει ένα ζευγάρι άνω των 55. Ο Κύριος έχει σφιχταγκαλιάσει την
εφημερίδα του, στη σελίδα που διάβαζε, το κεφάλι του έχει γύρει ελαφρώς
αριστερά και ταξιδεύει με τα μάτια κλειστά.Η σύζυγος, προφανώς, έχει παραδοθεί
ολότελα στον ώμο του γέρνοντας το κεφάλι της εντελώς επάνω του. Θα ήθελα να
γνωρίζω την ιστορία τους .




Σπάνια στη ζωή μου έχω συναντήσει
ανθρώπους που με έκαναν να νιώσω έντονα πως η ύπαρξή τους και η συνάντησή μας
είχε έναν παραπάνω σκοπό από τον προφανή. Θυμάμαι η πρώτη ήταν την περασμένη
Άνοιξη σε ένα συρμό του μετρό. Καθόταν απέναντί μου, ήμουν όρθια, έμοιαζε να
είχε τοποθετήσει το σώμα του με γεωμετρική ακρίβεια στο κάθισμα. Φορούσε μια
πράσινη καπαρντίνα, ανοιχτόχρωμη, κουμπωμένη μέχρι το γιακά, ένα παλιού τύπου
καπέλο αλλά στην μοντέρνα εκδοχή του, είχε μουστάκι, καθαρό πρόσωπο και
ολόμαυρα μάτια και στα χέρια του κρατούσε σφιχτά μια ομπρέλα που η μύτη της
τρυπούσε το δάπεδο.



Μου θύμιζε τον Παπαδιαμάντη. Δεν τον είχα,
ούτε και έχω ξαναδεί έκτοτε. Ένιωσα όμως βαθιά μέσα μου ότι με αυτό τον άντρα
έχω υπάρξει σε μια ιστορία. Μια ιστορία που άλλαξε πολλά από την ύπαρξή μου
προς το βέλτιστο, προς την εξέλιξη. Πως είχαμε υπάρξει σε συναντήσεις και με
έμαθε.



Η δεύτερη φορά ήταν σήμερα. Με αυτό τον
νεαρό των 27 ετών. Γεννημένοι την ίδια ημέρα και μήνα. Πρώτη συνάντηση προ
4ετίας. Και σήμερα λίγες ώρες μετά την δεύτερη συνάντηση, γεμάτη με ανάμεικτα
συναισθήματα εκ των οποίων και εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις ότι ορισμένοι άνθρωποι
έρχονται με συγκεκριμένο λόγο και σκοπό στην ζωής μας. Και αντίστοιχα φεύγουν.




Τα χωράφια είναι γεμάτα μπαμπάκι.  Κοιτώ έξω από το παράθυρο και νιώθω την
επιθυμία να βγάλω τα παπούτσια μου, να περπατήσω στα λασποχώραφα και να το
μαζέψω. Αγνό, ακατέργαστο, λευκό μπαμπάκι στα λασποχώραφα.




Το τραίνο φτάνει.