Eternity

Mακάρι να είχες ακόμη φωνή..ή έστω ανάσα...

Άκου...

Και τα λόγια δεν είναι παρά..Θίνες...

"Τ'αληθινά καταφύγια χτίζονται με σύννεφα.

Τα σύννεφα είναι οι πιο λέφτεροι νομάδες...
κι αυτοί οι νομάδες τραγουδούν μόνο τις νύχτες.

Οι νύχτες αυτές γεμίζουν χρώματα και πετσοκόβουν μουδιασμένες καρδιές.

Κάποιες καρδιές δεν είναι γεμάτες αίμα,
είναι γεμάτες με ρυτιδιασμένο χιόνι - γαλάζιο,πορτοκαλί και κόκκινο φως.

Δεν είναι το φως,είναι τ'αλάβαστρο που το ποτίζει με χρώμα και μνήμες.

Οι μνήμες είναι σαν πέταλα μαραμένων λουλουδιών που τα κρατάς σφιχτά,
όταν υψώνεις την γροθιά σου για να τη δουν οι πλανήτες.

Οι πλανήτες φοβούνται ν'ανταμώσουν το βλέμμα σου σαν κοιτάξεις,εκεί πάνω.
Πάνω απ'τα σκοτεινά,μαβιά βελούδα του έναστρου ουρανού
παίζουν ντόμινο παρέα όλες οι αγέννητες ευχές.

Oι ευχές γεννιούνται σαν άστρα για να κρέμεται η φαντασία απ'τις αιχμηρές γωνιές,
και μοιάζουν με όμορφες,δροσερές καληνύχτες που έχασαν τον δρόμο.

Ο δρόμος μου είμαι εγώ - τίποτα παραπάνω από μια δίψα που περιπλανιέται
και παραμιλώντας,πυρπολεί τους συρμάτινους φράχτες με ονείρατα και λίγα που φέρνουν άνεμοι, λόγια...






και τα λόγια δεν είναι παρά, θίνες."

Music : Composed and produced by Dj Hu

Poetry: Cynikal One

Walking another sleepless dream..

It looked like you were under fire

and all the love was never true

The moment we refused to fight

it seemed  that I was never right

Walking another sleepless dream

And everything I leave behind....









I leave for you


και είσαι εδώ..

I'll forever blowing bubbles...

Ήταν Μάιος θυμάμαι...and always will be...

and the music...it sounds like a bad joke..

Traum(α)

Ποτέ δε θα σ’ αφήσω μου ‘χες πει να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν...

What Do Your Dreams Smell Like

Πόσο διαφορετικά μπορεί να μοιάζουν όλα όταν μετά απο χρόνια βρίσκεσαι σε ένα τόσο γνώριμο μέρος..

Μπορέι το φως να είναι σβηστό αλλά ξέρεις την κάθε σπιθαμή του χώρου..Νιώθεις την μυρωδιά του δωματίου, το γνώριμο αεράκι απο το παράθυρο, την θάλασσα που ακούγεται στο βάθος και την αλμύρα της στον αέρα.

Όλα μοιάζουν παιδικά..Οι εικόνες στους τοίχους, το φωτάκι στην πρίζα, το γραφείο, τα βιβλία, το κρεββάτι που είναι μονό.. Εδώ μέσα έκλεινες τα μάτια σου και έκανες τα πρώτα σου όνειρα..εδώ μέσα άνοιγες τα μάτια σου και συνέχιζες να ονειρεύεσαι..

Και είναι όμορφο έχοντας περάσει σχεδόν μια δεκατία μακρία απο αυτούς τους τοίχους να τους νιώθεις τώρα παράθυρα ορθάνοιχτα, να έρχεσαι εδώ και να ονειρεύεσαι ξανά..Να χαμόγελας όταν σκέφτεσαι οτι όσα απλά ήθελες να κάνεις τα περισσότερα αυτών έχουν ήδη πραγματοποιηθεί ξεκινώντας απο εδώ..

Και να θέλεις ξανά να σε πάρει ο ύπνος με το ακούστικο στο αυτί να μοιράζεσαι αυτά τα όνειρα με την άλλη γραμμή..

Yeah..i am a dreamer..i'm a dreamer...and dreamers cannot be killed...no..

Put The Blame On Me

Έγινες και εσύ σημείο του καιρού. Ημέρα συννεφιάς και υγρασίας σε ένα δρόμο γεμάτο χιλιόμετρα, που πηγαίνει όπισθεν. Γεμάτος φώτα αυτοκινήτων στην ομίχλη και μια Άνοιξη να έρχεται.. Ημέρα ακίνητη, που όλα περνάνε τυφώνας γύρω της και εκείνη στο νεκρό σημείο. Πως νιώθεις όταν στην λυπη είναι όλοι μέσα σου και στην χαρά ελάχιστοι? Πως νιώθεις όταν ξυπνάς σε ένα όνειρο που δεν σε αφήνει να ζήσεις την πραγματικότητα του ύπνου σου?

We will always have Berlin. Ονειρεύομαι δυνατά...