Αnd so it is..

18:21..

Έχουν περάσει μόλις πέντε λεπτά..Θυμάμαι το Πάσχα,που περνούσαμε στο χωριό.Παρακαλούσα να με πάρετε μαζί σας για να κάτσω όσες περισσότερες μέρες μπορούσα.Τα μεσημέρια εγώ στο τραπέζι της κουζίνας και εσύ εκεί δίπλα,στο κρεβάτι σου να ροχαλίζεις κι εγώ να σε κοροϊδεύω και να γελάω.Τα απογεύματα να κάνω κούνια σε εκείνη που μου είχες φτιάξει κάτω απο την καρυδιά και μετά μαζί σου στο καφενείο.
Τα καλοκαίρια να με παίρνεις στην θάλασσα και να με μαθαίνεις να επιπλέω ξαπλωμένη στο νερό.
Πόσες φορές κι αν δεν τσακώθηκες για μένα όταν ερχόμουν με κλαμένα μάτια στο σπίτι ζητώντας εκεί άσυλο,ζητώντας να έρθω και να μείνω εκεί μαζί σου.
Βόλτες με το μπλε φορτηγάκι,μαζί σου κι όταν μάζευες τις ελιές και φορτώναμε πίσω του τις σκάλες..
Εκείνο γεμάτο με κρεμμύδια απο το χωράφι και εγώ να κάθομαι στη μέση φρουρός να τα φυλάω..

19:30..

Ποτέ δεν μου άρεσε η αναμονή.Η μοναδική περίοδος που την αγάπησα ήταν αυτές οι 38 μέρες.Την αγάπησα γιατί με έκανε να ελπίζω.Γιατί με έχεις μάθει να σκέφτομαι την θετική πλευρά των καταστάσεων.

ΑΓΆΠΗ,ΑΓΆΠΗ,ΑΓΆΠΗ....Σ'ευχαριστώ που μου έδωσες απλόχερα τόση που μόνο λίγοι μπορούν να αντέξουν.Ξέρω πως εχθές ήσουν εσύ που έσβησες το φως στο δωμάτιό μου.

Καλό ταξίδι παππού...Θα κοιμάμαι πιο ήσυχη τώρα τα βράδια,ξέρω πως θα με προσέχεις εσύ.

And as i can see...

When i had all the answers...the questions changed...

Blue hour

Πόση ώρα μπορείς να μείνει ακίνητος μπροστά στο χορό των σύννεφων...


Οι φωνές των παιδιών απο την απέναντι πλατεία θυμίζουν πως υπάρχει παιδικότητα και ανεμελιά ακόμη.

Ο αέρας ανατριχιάζει το δέρμα και κλείνει με ορμή την πόρτα.


Μια φθινοπωρινή, νοσταλγική μέρα στα μέσα του Ιούνη.


Τα φώτα μετά τη θάλασσα άναψαν.


Το τελευταίο χελιδόνι της ημέρας πετάει σε κυκλική πορεία και η μουσική σταμάτησε εδώ και ώρα.




Μπλε ώρα.




Αλήθεια που πάνε τα σύννεφα?


Πόσο κυνικοί μπορούμε να γίνουμε ?


Ποιά ειρωνεία έχασε το δρόμο της και γέμισαν οι στιγμές μας τυχαία ενσταντέ?




Μπλε ώρα.





Βράδιασε, πάμε?
Ναι...σ'ευχαριστώ που ήρθες τώρα.

Fool stop or Full stop

Μια σελίδα γύρισε και έφερε μαζί της ανεμοστρόβιλο...

Σ'αγάπησα να προσέχεις.

Αντίο.

Desert clouds

Έμειναν μόνο τα λιωμένα πιάνα,τα όνειρα που βγαίνουν όπως,όπως σκονισμένα γεμάτα ταχύτητες.

Μείναμε μόνοι.Εσύ κι εγώ.Εσύ εκεί κι εγώ εδώ.Εσύ εκεί κι εγώ πιο κεί.
Σε μια ώρα που λείπει πάντα από τα ρολόγια.Καταδικασμένοι σε 60 λεπτά.Σε μια ώρα που κλείνει μέσα της 124 ημέρες.

Μπορώ ακόμη να σ'αγαπάω με φιλιά μουσκεμένα από τη δεκάτη ώρα με γυμνή φωνή κάθε μέρα.
Με εγκλωβισμένα χέρια και διφθόγγους,με τρεμάμενα ναυάγια στους καναπέδες.

Και ναι,θα έρθω μια μέρα να σταθώ μπροστά από το γραφείο σου για να βρει διάδρομο προσγείωσης το αεροπλάνο σου.Θα έχω και το πιεσόμετρο μαζί μου,μην ανησυχείς.

Υπάρχουν ακόμη άλλα 84 τετραγωνικά λευκών σελίδων να γεμίσω και έρχομαι.

Σιχαίνομαι το λευκό.
Υγρασία,βροχή και σκοτεινιά.Εκεί ανθίζω.

Δεν θέλω να σε βγάλω από μέσα μου,ούτε θέλησα ποτέ.
Να βγεις μόνος σου αν τολμάς.

Ειρωνεία..Η ώρα είναι δέκα.

Sugar nightmares..

Ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα,
υπάρχει μια αιχμηρή διαχωριστική γραμμή φαντασίας και διαταραγμένης πραγματικότητας...
Σε αυτή τη γραμμή, θα σε περιμένω..φύγε λίγο απο το ψέμα όμως..

Almost in the end

Έφτασες στα άκρα...και τώρα?

Πώς τα ξεπερνάς?