Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Click...

Κάπως έτσι άρχισαν όλα...

Με εικόνες..

με φως και στιγμές που ταξιδεύουν το μυαλό και τη μνήμη και δίνουν τροφή σε ελπίδα και όνειρα..
Με εικόνες που φωνάζουν στη σιωπή, δεν έχουν όρια και κανόνες..Κοιτούν τη θλίψη κατάματα και της λένε χαζομάρες για να αλλάξουν σχήμα τα χείλη της..

Σφίγγουν την απόγνωση και γαργαλάνε την μελαγχολία..Αγκαλιάζουν το άγνωστο και ξαπλώνουν την απορία σε μια θάλασσα..και έρχεσαι στην εποχή της αθωότητας τότε που χαρά σου έδιναν οι καραμέλες, τα κουτάκια με την μουσική,τα χρώματα..

Και γίνεσαι μέρος της εικόνας..παραμερίζεις με τις γροθιές τα δέντρα και χάνεσαι στο ξέφωτο..ελεύθερος...

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Session expired

Η μνήμη έχει φουλάρει data από μια αγάπη που έχει τελειώσει αλλά δεν έχει σβήσει.. αλήθεια σβήνουν ποτέ οι αγάπες?


Οι αγάπες.. αυτές που η λέξη μόνη της γεμίζει έναν ολόκληρο γαλαξία.. Ιδίως εκείνες που έζησαν και ζουν μέσα στα περίεργα παιχνίδια του μυαλού μας.. εκείνες που τα δάχτυλα τους είναι πιο ζωντανά από εκείνα που αγγίζουν, που η μυρωδιά τους βρίσκεται παντού, που το χρώμα τους έχει το πιο έντονο κοντράστ και η λάμψη τους τυφλώνει..

Αυτές που φουσκώνουν την καρδιά και ξεχειλίζουν την ψυχή, που κάνουν τα πιο αστεία να μοιάζουν λαβυρινθώδη και τα σοβαρά άνευ ουσίας.. Που η παρουσία τους δημιουργεί τυφώνες και η απουσία τους σεληνιακό τοπίο..

Αυτές που μια μόνο συλλαβή, ένα κοίταγμα σε κάτι γνώριμο, ένας πλήκτρο από ένα πιάνο τις κάνει πάλι πρωταγωνίστριες στο καλύτερο μονόπρακτο που υπήρξε ποτέ.. Το μονόπρακτο των δυο που δεν έχει λόγια, μόνο βλέμματα βαθιά στην ψυχή, αργά, απαλά και ανατριχιαστικά αγγίγματα, λέξεις που στάζουν, υγρούς διφθόγγους, μυρωδιές και εκατομμύρια γεύσεις..



Ορισμένες φορές είναι τρομακτικό το πόσες διαφορετικές άμυνες δημιουργεί ο εαυτός μας για να προφυλαχθεί από αυτές τις αγάπες.. Γίνεται αδιάφορος, κυνικός, ορισμένες φορές ανύπαρκτος ενώ αυτό που πρέπει να κάνει είναι πολύ πιο απλό… Να πέσει με τα μούτρα..

Τι κι αν? Δεν υπάρχει «αν» μόνο «τώρα»…

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

You became everything

Οι άνθρωποι γινόμαστε χαζοί σε κάποιες περιπτώσεις..αλλά αφήνομαι συνειδητά,ξέρω τον λόγο της χαζομάρας..
Στους χειμώνες να βλέπεις καλοκαίρια και στις βροχές να αποφεύγεις τις ομπρέλες..Και όλα γίνονται ένα συνονθύλευμα..χαρά,λύπη,ενθουσιασμός,απογοήτευση,ελπίδες και ανασφάλειες...

Σταματήστε να γυρνάτε γύρω από την ουρά σας Charlie Braun...σας πλιζάρω..




Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

And fills you with dreams and desire

Καθόταν σε μιαν άκρη,ομιλίες,φωνές παντού τριγύρω και το μόνο που ακουγόταν στα αυτιά της ήταν ο ήχος της θάλασσας..όπως εκείνο το βράδυ στην αμμουδιά που μια απουσία και ο παφλασμός των κυμμάτων την έκαναν να περπατάει σαν υπνωτισμένη..

Ορισμένες φορές χάνονται οι άνθρωποι..λέγαν για τον χρόνο,πως έχει δύναμη τόσο μεγάλη που σε κάνει να ξεχνάς,λένε πως έρχεται τα βράδια στον ύπνο μας και ξεθωριάζει τις τελευταίες σκέψεις που κάνουμε πριν κοιμηθούμε..αυτές τις σκέψεις που θέλουμε να τις ονειρευτούμε τόσο πολύ που ξεκινάνε το ταξίδι τους πριν τα μάτια κλείσουν και τα βλέφαρα γίνουν όνειρα.

Τον διώχνω κάθε βράδυ που έρχεται..Κάθεται δίπλα στη συρταριέρα χωρίς τα παπούτσια του,γειωμένος στο πάτωμα,κρατώντας το ποτήρι με το κονιάκ του και ρουφώντας το τσιγάρο του..Κάνει δαχτυλίδια με καπνό και είναι τόσο υπομονετικός που μου προκαλεί αγανάκτηση...

Δεν με ενοχλεί,δεν με τρομάζει, μόνο κάθεται αμίλητος και περιμένει να μου κλέψει τα όνειρα..να τα ξεθωριάσει..Πλέον τον νιώθω αμέσως μόλις έρχεται..χαμηλώνω την τηλεόραση,κλείνω τα μάτια μου και με ένα μαγικό τρόπο κοιμάμαι σε δευτερόλεπτα..

Δεν θα του κάνω τη χάρη,δεν θέλω να ξεθωριάσουν τα όνειρα μου..ούτε ένα απο τα εκατομμύρια που κάνω καθημερινά..ούτε ένα απο τα εκατομμύρια που σε περιλαμβάνουν..ούτε ένα απο όλα αυτά στα οποία είσαι η αφορμή,το άρωμα,το υλικό των ονείρων μου...

Και θέλω...θέλω να σε βρω εκείνο το βράδυ στην παραλία..όταν η θάλασσα θα είναι φουρτουνιασμένη,όταν ο αέρας θα μας κόβει την ανάσα όταν δεν θα υπάρχουν άλλοι δρόμοι να ακολουθήσουμε και η αγκαλιά σου θα είναι μονόδρομος..όταν το μόνο που θα ακούω θα είναι χτύποι και θα χαζέυω ένα όνειρο στα μάτια.

Μου έλειψε ο λυρισμός σου..οι απλές λέξεις που ειπωμένες απο εσένα αποκτούν καινούργιο νόημα..ο τρόπος σου να έχουν χαρακτήρα τα γραπτά σου..να σε διαβάζω και να βλεπω το γέλιο σου,να νοιώθω την ανάσα σου,τον αναστεναγμό σου..τα ταξίδια σου στις απέραντες θάλασσες..

Και κάθομαι κι εγώ στη στέγη..στα κεραμίδια του πιο όμορφου σπιτιού που έχω ποτέ μου δει..Ακουμπάω στην καμινάδα του και χαζεύω το πράσινο λιβάδι που απλώνεται τριγύρω του..Ο αέρας είναι ζεστός,περνάει στο λαιμό και τα μαλλιά μου και με ανατριχιάζει,χαιδεύει το χορτάρι και παίζει φτιάχνοντας σχήματα..

Και το χειμώνα με το χιόνι αυτό να είναι το πιο όμορφο τοπίο..το ομορφότερο σπίτι στα λευκά,το ρυάκι παγωμένο να γυαλίζει,οι χήνες,οι αγαπημένες μου ολόλευκες χήνες να τρέχουν στο λιβάδι αφήνοντας τα σημάδια τους..και το κοριτσάκι,εκείνο με τα κόκκινα μάγουλα και το πράσινο κασκόλ να κάθεται έξω στην πόρτα και να σε περιμένει..να κλείνει τα μάτια του και να αλλάζουν οι εποχές και εσύ να μην έρχεσαι..το κασκόλ να ξεθωριάζει αλλά η σκέψη του να μην σε αφήνει ποτέ..κι ας περνάνε οι εποχές..και ας έρχεται αντιμέτωπη πάντα με την ίδια απογοήτευση όταν ανοίγει τα μάτια της..εσύ......πουθενά..

Άσε με να σε αγγίξω..

έστω για μια φορά..
έστω για μια φορά...
έστω για μια φορά..

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

For one damn minute..

Όταν επιστρέφεις και μέσα στον καύσωνα μυρίζουν χειμωνιάτικα βράδια, τσιγάρα που καίγονται στο τασάκι και σπιτική σαγκριά..από αυτή που δεν δοκίμασες..

Όταν η σιγουριά πως είσαι εσύ είναι τόσο εκκωφαντική που δημιουργεί πανικό..

Όταν ο κύκλος κλείνει σε δευτερόλεπτα και το μόνο που σε θυμίζει είναι ένα "fade out again"..


PS1 (καιρό έχω να σου τα γράψω αυτά τα πολλαπλά..)
PS2 Χάλια μας κάνατε βραδιάτικα...