Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Βλακάκος...

Χαμογελάει,χαζογελάει,χαζοτραγουδάει..Βλάκας ήταν απο μικρή γι αυτό και ποτέ της δεν την ενόχλησε αυτο το επίθετο,γιατί στα δικά της αυτιά ακουγόταν πάντα οικείο και γλυκό..Νοιώθει το αεράκι να της γαργαλάει τα πόδια,τα αφήνει να κινούνται ρυθμικά σε όμορφα ακούσματα,γέρνει τους αγκώνες της στο γρασίδι,κλείνει τα μάτια της και γελάει πάλι..



μιλάει στις λάμπες και εκείνες τις γνέφουν σβήνοντας και ανάβοντας πάλι..Χαίρεται που τα μάτια της ήταν πάντα ανοιχτά σε ότι όμορφο υπήρχε γύρω της,δίπλα της,μακριά της...Και ευχαριστεί...για όσα υπάρχουν,για όσα υπήρξαν για όσα βλέπει απο μακριά να έρχονται..Για τις μέρες της που ήταν πάντα γεμάτες ακόμη και οι πιο άδειες ήταν ασφυκτικές..Kαι είναι στο αγαπημένο της σημείο...σε εκείνο που υποδέχεται...

2 σχόλια:

  1. όμορφο όντως


    και αυτά που έρχονται απο μακρυα είναι μερικές φορές τόσο κουραστικά


    σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή