Again

Πάλι..

θα ξαναστήσω τα πεσμένα αγάλματα και θα κυνηγάω τη βασίλισσα σου αφήνοντας ακάλυπτους όλους μου τους πύργους..

Πάλι..

Και τώρα?Πες μου πώς θα γίνουμε κομμάτια?Τί θα σκεφτείς?Τι να σκαρφιστώ?Μια παρτίδα όλα..

Πάλι..

Μου έχεις ξεκάνει στρατιώτες και πύργους αλλά η βασίλισσα σου είναι πλέον στριμωγμένη..

Πάλι..

Κάνε κάτι.

ps.Μου λείπει το σεκόντο σου.

...

Ξέρω πως σήμερα ήσουν εσύ...

Νo cause for a title..

Τι σημασία έχουν τα γραφόμενα,όσα εννοούνται και όσα υπονοούνται...?

Ο λόγος,

η αιτία,

η αφορμή

είναι πως μου λείπεις..

Ώρα 10..

Σαν να μην πέρασε μια μέρα..
το μικρό κουτάκι βγάζει ακόμη την ίδια μουσική..
τα γράμματα ανεξίτηλα πάνω στο εισιτήριο..
τσίχλες και καραμέλες με την ίδια γεύση..
η μυρωδιά του καλοκαιριού στο αντηλιακό..
ο ελληνικός καφές στο ποτήρι μου..
η μυρωδιά σου επάνω μου..

Τα δικά μου ερωτηματικά ξύπνησαν πάλι απο τη λήθη τους και η ώρα μένει πάντα δεκάτη βραδινή..

Νο matter what

72,3760 υπόλοιπο μηδεν

...στον κάθε ένα βρίσκω ένα μικρό κομμάτι σου,οχι ίδιο,δεν θα μπορούσε άλλωστε.και γίνομαι ένας κλόουν της χαράς γεμάτος βλακεία και συνήθειες που τον κάνουν να μοιάζει πιο χαζός απ'όσο είναι μα η ανάγκη της θλίψης για να κρυφτεί είναι να χορέψει παραδομένη στην ύστατη βλακεία μέχρι να πονέσουν τα πόδια της και να γυρίσει πάλι στην ίδια σκέψη.

Όπως αυτή που έρχεται όταν ακούς ένα στίχο που σου φέρνει στο μυαλό αναμνήσεις που κάποτε σε έκαναν να γελάς..Τώρα όμως σε κάνουν να προσπαθείς να κρυφτείς από τον διπλανό σου για να μην καταλάβει οτι ταξιδευεις εκεί.κανείς δεν μπορεί να νοιώσει πως είναι..κανείς γιατί το όνειρο του καθενός μας είναι μίλια μακριά από το όνειρο του άλλου.Κάποιοι σε βρίσκουν υπερβολικό,κάποιοι αδιάφορο,άλλοι ρομαντικό και άλλοι ρεαλιστή..



Για να ακυρώσουμε κάτι πρέπει πρώτα να το καταλάβουμε...θα βοηθήσεις?


72,3760 χωρίς υπόλοιπο,χωρίς πιστώσεις με μόνο όφελος προς πληρωμή μια λίστα..Πάντα λάτρευες το κρυφτό και τα μισόλογα..

The Passengers are everywhere..

Γι αυτούς που έρχονται και γι αυτούς που φεύγουν..για όσους μένουν για λίγο και κοιτάνε και για όσους προσπερνάνε στην πρώτη ματιά..

Για όσους δίνουν λεπτά απο τα λεπτά τους και για όσους δανείζονται χωρίς να μένουν...

Για εκείνους που βρήκαν τον εαυτό τους κάπου και για εκείνους που στο κάπου τον έχασαν..

Για εσένα που μένεις και για εσένα που κλείνεις..που περνάς,φεύγεις..μα και για σένα που θα ξανάρθεις..

Επιβάτες είμαστε όλοι αγάπη μου..κι ας μην ξέρουμε τον προορισμό..άλλοι βιάζονται να φτάσουν στο άγνωστο και προσπερνάνε και άλλοι προσκολλούνται στο πριν και προσπαθούν να το ερμηνεύσουν,να το ξεψαχνίσουν κι ας βρίσκεται η ουσία του στην πρώτη στοιβάδα..στην πρώτη λέξη,ίσως και συλλαβή..

Kαι άλλοι...απλά...ζουν

Tough cookie

Κι αν κάποιο βράδυ,πλημμυρισμένο πορτοκαλί συναντηθούμε σε άγνωστες ματιές και θολούς ομιχλώδεις ορίζοντες,μην τρομάξεις,μην κρυφτείς,μη φύγεις...

θα θέλω απλά να σε αγγίξω χωρίς να ξέρεις ούτε πώς,ούτε ποιος,ούτε γιατί.

Μόνο ένα άγγιγμα στην άκρη του λαιμού σου καθώς θα προσπερνάμε ο ένας τον άλλον να μεταφέρουν τα ακροδάχτυλα όλη την ενέργεια και την ένταση που περιμένει να ξυπνήσει στο λαιμό σου.

Θα τρομάξω,θα κρυφτώ και θα φύγω εγώ μετά..

Αnd then...give me a reason..