Βabe..

Xμμμ....τι θα έλεγες να σου χάριζα ένα εγκεφαλικό να έχεις να με θυμάσαι??Γιατί τρόπος υπάρχει..όπως πάντα άλλωστε..

Babe...If you´re using me, do it slowly, make it last untill I have to go.

Photo by Eua

Βλακάκος...

Χαμογελάει,χαζογελάει,χαζοτραγουδάει..Βλάκας ήταν απο μικρή γι αυτό και ποτέ της δεν την ενόχλησε αυτο το επίθετο,γιατί στα δικά της αυτιά ακουγόταν πάντα οικείο και γλυκό..Νοιώθει το αεράκι να της γαργαλάει τα πόδια,τα αφήνει να κινούνται ρυθμικά σε όμορφα ακούσματα,γέρνει τους αγκώνες της στο γρασίδι,κλείνει τα μάτια της και γελάει πάλι..

μιλάει στις λάμπες και εκείνες τις γνέφουν σβήνοντας και ανάβοντας πάλι..Χαίρεται που τα μάτια της ήταν πάντα ανοιχτά σε ότι όμορφο υπήρχε γύρω της,δίπλα της,μακριά της...Και ευχαριστεί...για όσα υπάρχουν,για όσα υπήρξαν για όσα βλέπει απο μακριά να έρχονται..Για τις μέρες της που ήταν πάντα γεμάτες ακόμη και οι πιο άδειες ήταν ασφυκτικές..Kαι είναι στο αγαπημένο της σημείο...σε εκείνο που υποδέχεται...

And so it is..

Στη μια φτερούγα μου έγραψα ότι φταις. 
Στην άλλη όμως, που δεν την έχει διαβάσει μέχρι σήμερα κανείς, γράφει ότι εγώ φοβήθηκα, εγώ έκανα πίσω, εγώ τρελάθηκα, γιατί πίσω από τα μάτια μου κρυφά σε περιμένω -ερώτηση είναι αυτό ή διαπίστωση; 
Το ζαλισμένο αίμα μπλόκαρε τις αρτηρίες, χρόνια μετά χρόνια πριν, όλα ένας στρόβιλος μια μάσκα θεάτρου που γελάει και κλαίει ταυτόχρονα, το κοινό χειροκροτεί μόνο στην πτώση του ακροβάτη, κύριε διευθυντά του τσίρκου μπορώ ν αλλάξω νούμερο διεύθυνση δέρμα; 
Νευρικό βάδισμα από την μιαν άκρη ως την άλλη γιατί είναι και μέρες είναι και νύχτες που βγαίνεις από το σώμα σου και επισκέπτεσαι ταπεινά ή και άγρια κάθε σου ναρκωμένη επιθυμία.




Οι μικρές σιωπές της κάθε μέρας σκεπάζουν με σκόνη τα αισθήματα.
 Τα αγάλματα της επιθυμίας θρυμματίζονται αχάιδευτα κάθε στιγμή που κοντά σου δεν. Το σπίτι γεμίζει καπνούς, δεν είναι τα τσιγάρα, δεν είναι οι ζωές μας, τι καίγεται λοιπόν τόσα χρόνια κι ακόμα είναι άκαυτο; Μη μου ζητήσεις χρόνο, δεν έχω. Μη μου ζητήσεις εξηγήσεις… έχω.




Αν δεν μ'αγαπάς λοιπόν,θα σε τιμωρήσω με την απουσία μου..θα συνεχίσεις να ζεις σαν νομάς των συναισθημάτων, κι όταν τα πόδια σου κουραστούν και θέλουν να βρουν το δρόμο για το σπίτι,εγώ θα έχω αποσύρει όλα τα χαλικάκια για να μην βρεις την επιστροφή.Σε καταριέμαι να βασιλέψεις στο εφήμερο,να αθροίζεις στιγμές και όχι χρόνια.Να πεθάνεις 55 στιγμών ή 70 ή 100.


Έτσι είναι η εξίσωση των σχέσεων παιδί μου..ατελής.




http://www.mikri-arktos.gr/ekdoseis/book012/

Moved silently along the dusty boulevard...

Κι έτσι ανάμεσα σε κουραμπιέδες και ιπτάμενα μελομακάρονα τρέχει προς το δεντράκι...δεν είναι μεγάλο,ούτε με αμέτρητα λαμπάκια και στολίδια...Έχει πάνω του αναμνήσεις...φωτογραφίες που αιχμαλώτισαν αγαπημένες της στιγμές..κλαδιά που περιμένουν να γεμίσουν με περισσότερες στιγμές..κενούς χώρους που θα δώσουν τη θέση τους σε έγχρωμα και ασπρόμαυρα ενσταντέ...σε χαμόγελα,σε βλέμματα,σε υπονοούμενα,σε τοπία και μέρη που θέλει να θυμάται και να ξαναπάει..

και μέσα σε όλες όσες υπάρχουν και όλες όσες θα έρθουν υπάρχει και εκείνη με το αγαπημένο της σύννεφο..μα ακόμη είναι θολή σαν τις φωτογραφίες της στιγμής που βγάζαμε παλιά και τις κουνούσε ο φωτογράφος μέχρι να φανερωθεί η αποτύπωση της στιγμής πάνω στο χαρτί...Αυτής της φωτογραφίας όμως δεν της φτάνει μια απλή ταλάντευση του χεριού για να καθαρίσει...Χρειάζεται ακόμη άλλες 8 μέρες για να φανεί το συννεφάκι της..

Για να δει αν είναι έγχρωμο ή ασπρόμαυρο..αν είναι καθαρό ή θολό..αν είναι μια πετυχημένη λήψη ή άλλη μια αποτυχία..αν είναι απο αυτά τα σύννεφα της ανατολής τα φουσκωμένα που τα λούζει το γλυκό φως του πρωινού και δεν χορταίνεις να τα κοιτάζεις ή αν είναι από τα άλλα εκείνα της δύσης..που είναι γεμάτα περίεργα χρώματα που τραβάνε αμέσως τη ματιά αλλά δεν σε αφήνουν να τα χορτάσεις και κρύβονται αμέσως πίσω από βουνά και πεδιάδες..

Σύννεφο θα είναι σίγουρα..ναι..καθαρός ουρανός αποκλείεται..ποτέ δεν της άρεσαν τα εύκολα και ξεκάθαρα..

Feelings...

are much like waves. 

We can't keep them from coming, but we can choose which one to surf.....

No title...

Eφημερία έχει πάντα η ψυχή της...όπως η εντατική των νοσοκομείων..

Χωρίς προορισμό...

Κι έτσι χωρίς κανένα προορισμό μόνο ονειρικές συννεφοπλασίες βαδίζει σ'ένα πλανήτη από αστερόσκονη..στροβιλίζεται σε γνώριμους ήχους από σταγόνες νερού,δροσοσταλίδες που ακουμπάνε σε όλους τους πόρους του δέρματος της,χέρια μέσα στο υγρό ύφασμα της τσέπης,μάτια κλειστά,αισθήσεις ορθάνοιχτες ακόμα και στον ήχος της σκόνης που σηκώνουν τα δάχτυλα των ποδιών όπως απομακρύνεται...

χωρίς προορισμό..έτσι με μόνη γνώριμη παρουσία αυτόν τον ήχο να τρυπάει όλες τις ζώνες της..να χαϊδεύει τα μάγουλα της..να παίζει στο πρόσωπό της να γίνεται φως και να την λούζει ολόκληρη..

Κλείνει τα φώτα της ..στα τυφλά..έτσι χωρίς κανένα προορισμό..μόνο αυτός ο ήχος και οι σφυγμοί στο λαιμό της....κλείνει τα μάτια της και βλέπει...τα ανοίγει και δεν γνωρίζει τίποτα..μόνο αυτό τον ήχο..σ'αυτό το δρόμο χωρίς προορισμό..μόνο ένας βαλς να την περιμένει παρακαλάει..και μετά θα μπει πάλι στο δικό της δρόμο...στο δικό της πλανήτη...που η διαδρομή είναι η ίδια μα κάθε φορά τόσο διαφορετική...γιατί όσα υπάρχουν και βλέπει με τα κλειστά της μάτια συνεχώς μεταμορφώνονται..αλλάζουν..άλλοτε ομορφαίνουν και άλλοτε ασχημαίνουν..και άλλοτε απλώς εξαφανίζονται...

και εκείνη βαδίζει χωρίς προορισμό...μόνο το βαλς στη βροχή να περιμένει και να κολλάει όπως τα γυμνά χέρια στο χιόνι...να λιώνει όπως ο πάγος που αγκαλιάζει ένα ζεστό κορμί..να νοιώθει με εξι αισθήσεις..να κοκκινίζει και να μένει πάντα αναλλοίωτη...

όλα γύρω της να τρέχουν και εκείνη να βαδίζει με τη σιγουριά πως αυτός ο κύκλος θα γίνει κάποτε ευθεία και θα την ελευθερώσει..χωρίς να κουράζετε..χωρίς να αφήνεται..να βαδίζει..ξανά και ξανά και ξανά..κι όσο κι αν αλλάζουν όλα γύρω της...μυρωδιές,εποχές,αέρηδες,ήλιοι και σύννεφα εκείνος ο ήχος να μένει πάντα ο ίδιος..άγρυπνος φρουρός να της θυμίζει το σκοπό της..αξίζει να παλέψει για μια αλήθεια κι ας είναι η φωτιά της να την κάψει...να την αλλάξει να την πληγώσει...μόνο η φωτιά να είναι απο σπίρτο και τις πληγές τα αγρίμια τις γλύφουν μόνα τους σε δρόμους χωρίς προορισμό..σε βήματα μοναχικά..με γνώριμους ήχους και βαλς να περιμένουν στις βροχερές γωνίες..